Taka właśnie jest prawda... Kiedy jest nam za dobrze, jesteśmy bardzo szczęśliwi, doszukujemy sie wszelkich mankamentów, a wręcz sami wymyślamy ze takowe istnieja!
Tłumaczymy ze zawsze musi sie coś zwyczajnie spiepszyć kiedy jest tak wspaniale, nie zauważając tego, ze sami doprowadzamy do zguby, na siłę chcąc coś zmieniac, po to tylko, by coś sie działo. Bo kiedy zbyt długo jest wspaniale, zaczyna nam to tak batrdzo przeszkadzac, chcemy to zmienić nawet kosztem szczęścia które stając sie nudne, przeobrazamy w niepowodzenia i kółtnie...
Czy to normalne?
Tak, bo taka niestety jest ta cholerna ludzka natura...

Jaka to radośc mieć kogoś kto tak bardzo kocha!
Tak dba, tak bardzo sie troszczy i martwi :D
tak wspaniale jest byc księżniczką w ramionach księcia dla którego jestes najwazniejsza istotą na ziemi!
JAkie to szczęście!

Jakze wspaniała jest kobieta nosząca w sobie nowe życie!
Pełna rości i mimo fizycznego wykonczenia jest niezmiernie silna bo czeka na cód poczęcia.
Radość w rodzinie, emanujące w koło szczęscie i tyle emocji drzemiących w kobiecie!
Ochota na śledzie z czekoladą o 3 w nocy to coś, czego małżonkowie nie zapomną do konca zycia!
Kobieta, która tę ochote własnie ma, i jej mąż który zrywa sie w nocy z łózka, by dogodzić matce swojego dziecka!
Herbata u teściów, małe śpioszki i malowanie pokoju dla potomka...
niezapomniane chwile, ale czy dla wszystkich możliwe?
Czy to normalne, ze oczekując na ten czas człowieka po prostu skreca?
A jesli wszystkie wyobrażenia i plany legną w gruzach, bo kłody pod nogami bedą kazały nam puścic swe ręce na wieki?

Co nam pozostaje?

czekać, aż nasz czas przyjdzie!